Het eindeloze westen

Vorige week dinsdag de 14e zijn we aangekomen in Boyup Brook. We zijn uiterst vriendelijk en fijn ontvangen door Tim en Jacqueline en de drie honden Tos, Bobbie die zwanger is en Frodo die niet heel veel van ons wil weten. Hebben we een korte rondleiding gekregen over de boerderij en mee geholpen met de kippen voeren. Dit is een van de taken die we de afgelopen dagen elke dag doen. In de ochtend eten geven, hokken schoonmaken en opruimen. Water geven en kijken of ze er nog allemaal zijn. Totaal 85 kippen. We hebben nog 4 kleintjes zien geboren worden. Woensdag zijn we ook met Tim naar de andere stukken grond gegaan waar ze van een stuk eigenaar zijn. Hier lopen twee Lamas die goed zijn tegen vossen ze zijn namelijk sneller dan een vos en een aantal schapen. Op het andere stuk and wat ze huren lopen koeien en nog meer schapen. Hier hebben we met Tos nog even een kudde schapen bij elkaar gebracht, heel tof om te zien. Donderdag hebben we al het hooi uit de hokken gehaald, alles schoongeboend en voor zien van een nieuwe laag kalk, dit moet overal op gesmeerd worden tegen kleine beestjes die anders in de poten van de kip kunnen gaan zitten. Flinke klus maar met z’n drieën ging het toch redelijk snel. Vrijdag middag zijn Tim an Jacqueline naar Perth gegaan om eieren afleveren, bij hun dochter op bezoek te gaan in haar nieuwe huis. Wij hebben de hele dag en zaterdag de hele dag opgepast op alle dieren. Knuffelen met de honden, alles rond om de kippen doen en bezig geweest op het land. En omdat we een oven tot onze beschikking hebben ook weer eens een heerlijke lasagne gemaakt waar we al weken zin in hadden. In de middag hebben we nog heerlijk Braziliaanse puf balls en broodjes gemaakt. Overal waar los hout las hebben we dat weggehaald. Om zo de kans op brand te verkleinen. Bij de kippen nog wat palen uit de grond gehaald. Onze eigen auto eens voorzien van een stofzuiger beurt en een paar wasjes gedraaid. Zodat we als we overmorgen verder gaan we alles fris en fruitig hebben. We hebben namelijk nadat we het er een paar keer samen overgehad hebben besloten dat als de auto dinsdag naar de monteur geweest is voor de service beurt, we verder willen gaan met onze reis. Hoe lief en vriendelijk Jacqueline en Tim ook zijn en we gelukkig met een aantal dingen hebben kunnen helpen we merken dat we onze draai niet kunnen vinden en onze vrijheid missen om te gaan en te staan waar we willen. We krijgen niet betaald voor het werk en we denken dat dat toch wel een van de belangrijkste dingen voor ons is als we gaan werken dat we er betaald voor krijgen om ook luxe uitjes, auto reparaties en wat nog meer te kunnen betalen. We hebben zeker een aantal dagen uitgespaard door dat we geen kosten hebben gemaakt aan overnachtingen, benzine en eten en drinken maar toch willen we verder. Zondag hebben we eerst weer onze kippen taak gedaan en zijn toen met Tim meegewerkt om hooibalen op te halen. Deze heeft hij besteld/gekocht voor de dieren. De prijzen van hooi zijn op het moment erg hoog dit komt vooral door de droogte van de afgelopen jaren en de bosbranden, de boer waar we het hooi hebben opgehaald had een klein vliegtuigje in zijn tuin. Altijd leuk om even bij te gaan kijken. Vandaag hebben we muffins gebakken. Lekkere pompoensoep gemaakt. Ze hebben sinds kort een nieuwe watertank op het land staan alleen een van de aanvoerbuizen loopt niet vol. We hebben gekeken of we konden achterhalen hoe of wat en het blijkt aan de andere kant van het huis dat er een lek zit. Deze pijp hebben we uitgegraven en moet gemaakt worden. Verder gaan we vanavond de auto wegbrengen dat de monteur morgen gelijk kan beginnen en een koude auto heeft. We hebben verder niet heel veel meer mee te delen over het hier zijn en zullen snel hopelijk weer meer avonturen beleven (hopelijk alleen maar positieve) en nog meer foto’s en filmpjes te kunnen laten zien. Nu gaan we genieten van een glas slow drip coffee die we samen met Jacqueline gemaakt hebben. Haar opa deed dit altijd en ze heeft een nieuwe slow dripper gekocht. De lunch is bijna klaar dus gaan genieten van een vers soepje en een heerlijk vers brood.

We zijn weer onderweg met onze huisje. Nadat we een heerlijk weekje bij Jacqueline en Tim zijn geweest is de auto dinsdag naar de monteur gegaan voor een service beurt. Gevraagd of hij wilde kijken na de banden, remmen en de aandrijfriemen van de auto. De remmen waren nog goed. Hij heeft alleen de achterremmen gespannen. De banden zijn geroteerd op de auto, voor naar achter en achter naar voor. De aandrijfriemen moesten vervangen worden. Dinsdag eind van de middag konden we de auto ophalen. Samen in de auto van Jacqueline naar de monteur en met onze auto weer mee terug naar huis. Auto liep als een zonnetje niks aan de hand. Bij het thuis komen de auto nog een aantal keer verplaatsen en daar hoorden we een zeer scherp geluid bij het starten. Waarschijnlijk toch een van de riemen die niet goed zat of niet goed was qua spanning. Dat was wel ff een baal momentje. Jacqueline heeft de monteur gelijk een aapje gestuurd en we konden de volgende ochtend om 7:30 langs komen. Hij heeft nog wat aan gespannen en na gekeken en na 1,5 dag verder lijkt alles goed te gaan. Gelukkig maar want we schrokken en dachten wat is dit nu weer. We zijn het wel ff zat het wachten, tegenslagen en kosten maken. Woensdag zijn we gelijk doorgereden naar Margaret River, gezellige leuke plaats en tenminste wat drukker met mensen wat altijd zorgt voor al meer sfeer in een dorp. Hier hebben we boodschappen gedaan, koffie gedronken en even lekker rond gewandeld. Door naar Hameling Bay om te kijken naar wilde Stingrays, wat een geweldige ervaring was dat. In het water staan de beesten langs je benen voelen gaan en ze kunnen aan raken. Glibberig zijn ze zeker. Helaas lukte het niet door de golven en het zand wat daardoor meekwam mooie filmpjes onder water te maken maar we hebben wel geprobeerd om mooie foto’s te maken. Hier kreeg onze camera nog een plens water te voortduren met als gevolg water in onze grote lens. We proberen hem goed te laten drogen in de zon en in een bak met rijst en hopen dat het vocht er allemaal uit is. Ja ja weer een pech momentje en gisteren avond hadden we samen ook even een momentje van kan het nu ophouden en kunnen we een weekje of liever 4 gewoon geen pech hebben en lekker genieten. Door naar onze slaapplaats van de avond. Met nog meer mensen om ons heen een heerlijke avond gehad. Helaas werden we om 6:00 wakker door twee erg hard pratende fransen naast ons. Wat is het toch met fransen en niet kunnen bedenken dat er meer mensen om je heen staan. (bracht ons even terug naar de camping in Orange) na een keer hard sssssttttt. Roepen waren ze wat stiller en tegen 7:00 vertrokken ze. Wij zijn er toen maar uit gegaan. Rustig een ontbijtje gemaakt met een heerlijke kop koffie en een gekookt Organic eitje (hebben een doos meegekregen van Tim en Jacqueline). Spullen ingepakt en door naar Bunbury. Hier zijn we glijk doorgereden naar het dolfijn centrum. Ja ,jullie mogen raden wat we daar in het water hebben zien zwemmen. Goedzo!!!! jullie gaan allemaal door naar het volgende verhaal aankomende dagen. Een wilde dolfijn. Helaas was de dame alleen maar toch gaaf om te zien en mee in het water te staan terwijl ze op nog geen halve meter van je vandaan langs zwemt. Weer eens wat anders dan het Dolfinarium. Even het winkelcentrum in gelopen om wat spullen te kopen. Nog even in het rond gewandeld en toen de auto in naar de Wellington Dam. Hier met de drone wat mooie foto’s van boven gemaakt. Auto in en op zoek naar de Honeymoon pool. Nee, moeders wees gerust we gaan nog niet trouwen en zeker niet zonder al onze familie en vrienden. Helaas was de weg afgesloten en konden we geen andere route vinden dus hebben we de Pool overgeslagen. Bij een brouwerij een biertje gedronken en nog wat dingen geregeld. Boete betaald voor het toch op de Toll weg rijden bij Melbourne. Campings geboekt bij Perth om daar Australian day te vieren en maandag gaan we naar een eiland toe.

Zaterdag de 25e zijn we nadat we een prima nacht op een camping in Pinjarra hebben gehad richting Perth gereden. Maar we hebben niet gelijk Perth aangedaan maar zijn eerst een dagje Fremantle in gegaan. Auto op de camping neergezet, en wie stonden er voor het kantoortje om in te checken dat vreselijke franse stel wat zoveel lawaai maakte een paar dagen terug. Gelukkig hebben we ze niet meer gezien. De camping was weer veel te duur en te weinig sfeer maar ja, we konden als we in de stad willen zijn niet heel veel anders. Hup het centrum in. Wat een heerlijk stad en wat een gezelligheid. Vanaf de camping kwamen we al het ene naar het andere gezellige koffie tentje tegen en zeiden al tegen elkaar daar gaan we morgen ochtend en koffietje drinken. In de stad zelf veel mensen allemaal leuke kroegjes en barretjes. Nog lekker even over de markt rond gelopen. Deze was helaas niet heel groot en vooral veel toeristische spullen te koop. Tessa heeft hier aan Akubra gevonden maar helaas was de verkoopster onvriendelijk en vroeg veel te veel dus hebben we besloten dat we het haar niet gunnen en we wel verder gaan zoeken. Maar de Akubra moet er nog komen. Vooral met het warme weer erg fijn om er eentje te dragen. Jord heeft al een aantal complimenten gekregen dat hij goed staat. We hebben heerlijk rond gelopen, mensen gekeken en bij een super leuke brouwerij “Little Creatures” (deed ons beetje denken aan brouwerij Troost in Westerpark) een biertje en wat te eten genomen. We hadden al online gelezen dat het er chaotisch kan zijn. Nou dat was het zeker maar wel uiterst vriendelijk personeel wat dan ook altijd weer veel goed maakt. Na nog heerlijk rondje te hebben gelopen door de stad zijn we uiteindelijk richting camping gegaan. We hadden niks meer om te eten en kregen toch nog trek dus schoentjes aan en naar de IGA. Hier hebben we avond eten gehaald en een pakje Nederlandsche speculaasjes. Na een heerlijke pasta en een koude douche richting bed. We kunnen goed merken dat het hier een stuk warmer is en we er echt weer wat meer aan moeten wenen. Ook staat er in de avond vaak veel en harde wind waardoor we soms wat minder vast slapen. Al merken we wel dat de tent het prima aankan en we ons daar ook steeds minder druk om maken. Zondag de dag van Australie day hebben we besloten om Perth in te gaan. En omdat we besloten hadden om maandag naar Rottnest Island te gaan hebben we in Perth twee nachten op een camping geboekt. Deze camping was pas gerenoveerd dus de douches en toiletten waren modern en netjes. Niet van die jaren 70 dingen die we soms tegen komen maar ook hier weer geen sfeer te vinden. Ondanks dat er veel jonge mensen stonden. Voordeel wel was dat deze camping maar $25 i.p.v $42 zoals de vorige nacht kosten. Dus zoals we al tegen elkaar gezegd hadden na het inpakken van de tent en onze spullen (sorry nog steeds geen filmpje gemaakt hoe het uitpakken er uit ziet……sorry) naar die leuke straat met koffie tentjes gerend. Ondertussen ons favoriete speeltje gespeeld, gele auto’s spotten. Heerlijk groot terras wat helemaal vol zat genoten van alle hondjes en een goede cappuccino. Hup de auto weer in door naar de camping. Gelijk maar alles uitgezet en toen met de trein richting stad. Op het station kwam we er niet helemaal uit hoeveel zones we moesten kopen. Een Indiër die er zat begreep onze vraag niet helemaal. Maar de jonge op zwarte blote voeten die er niet heel fris meer uitzag kon ons wel helpen en gaf ons nog de tip dat je het station waar je heen wilt gewoon kan opzoeken. Twee kaartjes gekocht en we konden met de trein mee. Omdat we weer heel vroeg waren was er nog niet veel te beleven in de stad. De eerste Aboriginals stonden er al. Ze willen namelijk heel graag dat de datum van Australie dag veranderd gaat worden. Ze vinden eigenlijk het sowieso raar dat het gevierd wordt door de blanken zeg maar, want het is hun land. We zijn het daar 100% mee eens, het is het land van de Aboriginals, maar na meerdere Australiërs gesproken te hebben zien wij ook wel steeds meer dat het erg lastig met ze samen leven is. Het gros is de hele dag door dronken en vernielen hun eigen land aan alle kanten. Wij zeggen dan wel eens tegen elkaar, als je zo hard staat te schreeuwen dat het jullie land is waarom ga je dan zo om met je eigen land. Dat zal een vraag zijn die altijd twee kanten heeft en moeilijk te beantwoorden is. Daarvoor zijn we ook niet hier gekomen omdat uit te zoeken maar we maken het wel mee. In de stad de winkel opgezocht waar we van dachten die heeft een grote voorraad Akubras, want veel winkels hebben het model wat Tessa wilt kopen niet. Deze winkel heeft ze wel alleen waren ze dicht voor Australie dag dus helaas. We zijn weer kris kras door de stad gegaan. Om uiteindelijk bij het water te stopen hier kwamen we tegen een uurtje of 13:00. Onder een boom, wat ook wel nodig was tussen de enkele aussies gaan zitten. Tot het 15:00 was en de airshow zal beginnen. Tussen door nog een keer even gelopen en een verse sapje gehaald bij en van de kraampjes die er stonden. Dit keer geen stroopwafel kraam zoals met NYE in Adelaide maar met dit weer is een sapje waarschijnlijk lekkerder een stroopwafel. Om 15:00 begon de Airshow, dit stelde nog niet veel voor. Misschien omdat het tot 19:00 zal duren. Dus moeten ze het verdelen. Dat het nog wel super gaaf ging worden zagen we laten. Maar eerst besloten we om (ja jullie raden het vast al) een biertje te gaan drinken. We lijken al alcoholisten. Maar in vergelijking met de Australiërs vallen wij wel mee. We bestellen meestal ook een klein biertje in plaats van de standaard grote die je anders krijgt. Na drie biertjes die we gedronken hebben op een groot balkon boven een drukke staat. Heerlijk mensen kijken. Zijn we terug naar beneden gelopen en de weg overgestoken om een pizza te eten bij een van Jamie Olivers restaurants. Dit was de enige italiaan die betaalbaar was en open was. Na samen heerlijke bruschetta en gefrituurde octopus te hebben gedeeld genoten van een pizza en een lekkere pasta. Afgesloten met een espresso en op naar het water voor het vuurwerk. Met dat we weer bij de rivier komen aanlopen schieten de vliegtuigen over ons heen. Terwijl ze allemaal stunts uithalen in de lucht. Dit is wat we verstaan onder een airshow en uwe staan beide dan ook met onze mondjes open te kijken en te genieten. Inmiddels zit de hele kade stamp en stamp vol.we wurmen ons tussen wat mensen aan het water. En met dat we net 4 minuten zitten vraagt er iemand of we weer willen opstaan dit is namelijk de plek van Canal 9 die hier komt filmen maar iemand had de hekjes weggehaald. Helaas dan maar ergens anders zitten. We genieten van het de geweldig grote vuurwerkshow maar besluit wat eerder weg te gaan. Om zo de grote drukte te vermijden. Het vuurwerk duurde bij elkaar ook een 45 minuten. De weg die we moesten hebben om de trein naar de camping terug te nemen, lag verticaal op de rivier en daardoor toch alles hebben kunnen meemaken. Helaas stond er vel wind die nacht en hebben we slecht geslapen. Maar ja de wekker stond om 6:00 omdat we de ferry moesten hebben om 8:45. We waren veel eerder wakker dus hebben we maar een douche genomen en zijn we eerder die kant op gegaan. Nog ff en kop koffie en genieten van alle mensen die zwaar in de stress zitten omdat de boot misschien wel, ondanks dat ze een kaartje hebben gekocht zal vertrekken zonder ze aan boord. Op naar Rottnest Island. Vanaf Barrack st vertrokken we. Via de Jetty konden we de boot in stappen. Best een aardige maat boot. We zijn boven op het dek buiten gaan zitten waren namelijk als eerste aan boord. Prima idee op dat als we precies in de zon zaten het wel erg heet begon te worden. Maar kan ook niet anders met 38 graden. Onderweg zijn we nog gespot om de laatste passagiers op te halen bij Fremantle. Alles bij elkaar heeft de toch ongeveer 1 uur en driekwartier geduurd. Heerlijk onderweg rond kijken naar alle andere bootjes en grote vrachtschepen dit rond varen en liggen te wachten tot ze de haven in kunnen. Van de boot af gelijk fietsen opgehaald. Deze hadden we mee gehuurd met de boot tocht omdat het een hele fijne en goede manier is om het hele eiland te bekijken. We hadden geen zin om in een stomme bus te gaan zitten de hele dag. Dus met onze backpacks op de rug opzoek naar de Quokkas op het eiland dat was eigenlijk het belangrijkste van de dag. We dachten dat we er echt naar moesten gaan zoeken. Maar we waren nog geen 10 minuten onderweg of daar zat de eerste al. Wat foto’s maken en door. We hebben uiteindelijk bijna het hele rondje van het eiland gefietst op een hoekje na niet. Onderweg zijn we twee keer gestopt om te snorkelen en vooral ook even af te koelen in de zee. De koralen stellen niet heel veel voor hier maar toch is het genieten van de paar vissen en koralen die we al zien zo voor de kust. Die smaakt naar meer en we gaan zeker opzoek naar andere plekken omdat vaker te doen. Na een uurtje of 4 gefietst te hebben kwamen we terug in het laten we zeggen dorpje van het eiland. Eindelijk tijd voor een…. Nee fout, eerst een ijsje. En nog meer foto’s maken van de Quokka. Hier liepen er ook weer een hele boel rond. Ze zijn zo tam dat je ze gewoon kan aaien. Wat niet de bedoeling is evenmin als voeren. Onderweg hebben we dat een Spaanse oudere vrouw nog even vriendelijk maar toch duidelijk gemaakt dat op het bordje waar ze naast zat duidelijk staat don’t feed the wild life. Ook liep hier een moeder met een baby in de buidel rond deze moest zo goed als mogelijk op de foto dus na een aantal foto’s en een jaloerse Aziaat verder want Jord had blijkbaar wel de juiste en mooie foto’s kunnen maken. Was het witte overhemd van Jord niet meer wit. Ja dat krijg je als je op je buik op de grond gaat liggen om foto’s te maken. Dan maar een winkeltje in een nieuw t-shirt kopen en Tessa gelijk een nieuw jurkje gescoord. Zo konden we ons ook als we die avond nog een hapje eten in Perth ons netjes vertonnen. Dus onder de douche en omkleden. En ja toen was het inderdaad tijd voor het wel verdiende biertje. 10 minuten in de rij staan. 10 man achter de bar waarvan er een achter de kassa. Pffff. Je moet in Australie namelijk vaak aan de bar je bestelling doen. Ze wilde ons dan ook een nummer meegeven terwijl de biertjes al klaar stonden. We zeiden daarom al geef de flesje maar gewoon gelijk aan ons. Met ons biertje buiten op het terras. Wat trouwens afgesloten is voor alle beestjes lekker zitten genieten van de mensen en ons koude biertje. Toch had een van de kleine mormels zich naar binnen weten te krijgen en liep nu over het terras heen. Een van de bedieningsmedewerkers probeerde de kleine Quokka te pakken te krijgen maar dat lukte niet. Dus heft Jord hem maar gepakt. En wie zat daar met grote ogen en waarschijnlijk hard roepend te kijken de Spaanse mevrouw die vast dacht en nu loop je zelf wel met het diertje op je arm rond. Maar ja dat was dan ook om het kleintje weer buiten het hek te zetten. Maar niet voor er heel snel een foto gemaakt kon worden. Uiteindelijk om 17:00 weer met de boot terug naar Perth. In de rij weer hard gelachen om alle voordringende mensen die als de dood zijn dat ze op het eiland achter blijven. Vooral Aziatische mensen denken dat de wereld van hun is. Met een amerikaan nog hard staan lachen om iedereen en toen aan boord. Dit keer binnen in airco gaan zitten. En zoals wij zijn maar weer een gesprek aan gegaan met een Australische mevrouw. Het laatste stukje naar de stop bij Fremantle genoten van de live muziek (meneer met gitaar) en een gratis wijntje wat ingeschonken werd om te proeven. Terug in Perth hebben we nog ergens wat gegeten en met een voldaan gevoel en vermoeide beentjes terug naar ons huisje. Dit huisjes was kokend heet van binnen. Alles in de koelbox konden we weggooien en je moest oppassen dat je je hoofd of lichaam niet verbrande tijdens het douchen aan de gloeiend hete zeep. Hier moesten we een oplossing voor gaan vinden en vooral omdat we nu naar boven gaan rijden waar het erg warm is. Na een prima nacht te hebben geslapen branden we vanochtend onze tent uit. Snel alles ingepakt. Douche genomen en opzoek naar een koelbox. Eerst een ontbijtje gescoord in een heel mooi groot nieuw winkel centrum. Omdat we alles weg hebben kunnen gooien dus eerst de Coles in voor een broodje en bij een leuke koffie zaak een goede kop koffie gehaald. En toen naar een aantal camping winkels. Wat zijn de opties voor koelkasten. Nou je kan er een kopen die gekoeld eten en drinken wat koeler kan houden maar waarvan de temperatuur binnenin uiteindelijk op zal lopen. Deze zijn rond de $200,- of toch echt een koel/vries combinatie. Het laatste iOS wat we nodig hebben maar dit zal ons ook gelijk $700,- kosten. Na nog wat winkels bezocht te hebben. Hard nagedacht te hebben en samen zitten wikken en wegen dan toch maar het besluit genomen dat dit iets is wat we nodig hebben. Voorwaarde was wel dat we er een speciale thermohoes bij kregen. Terug naar de uiterst vriendelijke en behulpzame meneer van Tent World en gezegd dat we het model wat we gezien hadden 45 liter wilden kopen. Maar dan wel voor $699,- inclusief de thermohoes. Veel winkels in Australie passen hun prijzen aan op wat andere winkels doen. En we hadden wat we wilde hebben gezien voor $699,- i.p.v. $849. Wat trouwens nog niet eens de retail prijs is voor de set die ligt nog een stuk hoger. Maar uiteraard werd alles aangepast en konden we de set meenemen voor $699,-. In de winkel nog even de handvatten vastgeschroefd de dozen achter gelaten en door naar onze volgende bestemming. Welke dat precies is weten we ook nog niet maar gaan we per dag bekijken.

We zijn naar Pinnacles Dessert Gaan. Dit ligt in het Nambung National Park wat een grote heeft van ongeveer 17,500 hectare. En is de meest bezochte attractie van West Australie. De Pinnacles gemaakt van natuurlijk kalksteen zijn soms wel 5 meter Hoog en werden ongeveer 25.000 tot 30.000 jaar geleden gevormd nadat de zee zich terug trok en een afzetting van zeeschelpen achterliet. Na verloop van tijd verwijderde kustwind het omringende zand, waardoor de pijlers werd blootgesteld. Omdat we erg vroeg wakker waren, waren we een van de eerst in het park. Netjes betaald en een rondje gereden over de speciaal door de Pinnacles aangelegde weg. Het was super interessant en mooi om te zien maar we vonden het achteraf jammer van het geld wat we betaald hebben. Maar dat is nu eenmaal hier in de nationale parkeren. Je moet overal betalen om naar binnen te mogen. Vaak ook op goed vertrouwen dat je betaald. Dat doen we dan ook omdat we geen risico willen lopen op een boete te krijgen. We waren zelfs zo vroeg dat we nog een half uur bij de auto hebben gewacht tot om 9:30 het bezoekerscentrum open ging. Dit viel achteraf ook erg tegen en op de foto’s leek het een veel grotere tentoonstelling dan het daad werkelijk was. Op naar de volgende spot voor de dag. Jurien Bay. Hier hebben we onze zwemkleding aangetrokken en zijn we de zee in gegaan. Er moet hier een onderwater route liggen waar heel mooi koraal, vissen en andere dingen te zien zijn. Deze hebben wij helaas niet gevonden. Wat we wel vonden was weer een groepje uiterst irritante Aziaten die 100.000 foto’s aan het maken waren en voor elk zuchtje wind of druppeltje zee water een pose aannemen om er mee op de foto te gaan. Onder een koude douche langs het strand in de blotte billen richting de auto. De man en vrouw op het balkon tegen over het strand zullen we gedacht hebben wat een gekkies. Ons weer in een setje droge kleding gehesen en naar de IGA gegaan. Inmiddels hadden we trek. Een broodje in ons en wat benzine in de auto en door naar de volgende locatie. Geraldton, dit is een van de laatste grote plaatsen voor we verder naar boven rijden. Hier hebben we avond eten gehaald en zijn we doorgereden naar de camping. Dit is een camping aan de zee en hier is ook weer van toepassing dat je een envelop invult er geld in stopt en zo mag overnachten. Achteraf hadden we dit ook niet moeten doen. Een geweldige locatie. Een nog mooiere zonsondergang gezien. Helaas geen foto’s van gemaakt want we stonden even heerlijk met elkaar en van elkaar te genieten van de mooie plek. En uiteindelijk op tijd ons bedje in. Het begon al steeds harder en harder te waaien zelfs zo hard dat we tegen een uur of 03:00 maar besloten hebben om de tent dicht te gooien en nog een paar uurtjes in de auto te slapen. Dit hebben we gedaan en wat gebroken en niet een hele lange nacht achter de rug te hebben zijn we vanochtend vertrokken naar Kalbarri met onder weg nog een stop gemaakt te hebben bij een van de zoveel Pink lakes in Australie. We hebben er inmiddels al heel wat gevonden en gezien. Alleen stonden die allemaal droog en was er niks Pinks aan. Deze stond gelukkig wel vol water en konden we eindelijk een paar goede foto’s maken. Het roze wordt veroorzaak door algen die er in het water zitten. Na de nodige foto’s en even gevlogen te hebben met de drone. Nog steeds blij dat we die toch nog hebben aangeschaft vlak voor we weggingen. Zijn we richting Kalbarri gereden en daar naar Kalbarri National Park gegaan. Maar niet voor we even een tussen stop gemaakt hebben bij het info centrum van Kalbarri. Hier wordt ons weer duidelijk gemaakt wat we ook al gelezen hadden dat het erg belangrijk is genoeg water mee te nemen. Een van de wandel routes is zelfs na 07:00 in de ochtend afgesloten omdat het er veel te heet anders is. In het park is het meestal 10 graden warmer dan in het dorp zelf. De temperaturen kunnen dan ook oplopen tot dik boven de 50 graden. Ook hier weer betalen om er in te mogen. Dat hebben we netjes gedaan en hebben toen nog een kleine 30 kilometer gereden om uit te komen bij Nature’s Window. Hier naar bendeden gelopen en tegen elkaar gezegd dat dit de spots en uitzichten zijn waarom we naar Aussie gegaan. Snel wat foto’s gemaakt de drone gevlogen en toen terug de auto in. We werden gek van alle Aziaten die niet aan de kant gaan. Overal voordringen en nergens echt respect voor hebben (sorry we willen niemand beledigen) we waren inmiddels moe. Hadden honger en geen zin meer om iets anders te doen. Dus besloten om een camping op te zoeken. Helaas niks gratis hier omdat ze omringd zijn door een nationaal park. Auto staat helaas ook hier veel wind dus afwachten hoe we slapen.

De nacht waar we ons vorige verhaal afgeslopen hebben is een prima nacht geworden en hebben we lekker geslapen. We zijn de auto in gestapt en hebben onze weg vanaf Kalbarri vervolgt naar Denham een route van ongeveer 350 kilometer. Onderweg zijn we eerst nog gespot bij een mooi strandje met zulke geweldige beelden vooral als jet het van boven ziet. De laatste 130 kilometer naar Denham is een weg die je ook weer terug moet pakken als je door wilt rijden. Wat wij dus willen. Eenmaal in Denham viel het allemaal wel mee hoe leuk het dorp was. Op de Emu’s na die midden op straat lopen en dat geeft wel een fantastische beeld een Emu met daar achter de oceaan. In en rond om Denham is genoeg moois te vinden en te doen maar kost allemaal geld. Alles bij elkaar opgeteld wat wie zouden moeten doen van de aardige vrouw (beetje zweverig type was het wel) kwam het al gouw neer op een dollar of 400 samen voor een dagje tours doen. Ook hier weer heel veel wind waar we onderhand wel klaar mee zijn dus besloten om niet hier te blijven maar 130 kilometer terug te rijden en dan kijken waar we kunnen slapen. Bij het eerste roodhouse was het niet veel soeps en hebben we nog maar 70 kilometer doorgereden, links en rechts staan er zou en dan een aantal geiten. Hier hebben we de auto achter een boom op een restarea gezet. Helaas weer een avondje slapen in de auto. Geen rooftop of gewone tent kan deze harde wind aan. Helaas zijn we een beetje in het verkeerde seizoen aan de West Coast maar echt veel meer keuze hadden we niet een maand terug met alle bosbranden aan de East Coast. Maar dat is ook reizen. Van onverwachte situaties toch het besten proberen te maken . De reizigers onder ons kunnen dit wel begrijpen. We koken snel wat en genieten van de ondergaande zon en maken wat foto’s op de weg. Komt toch niks aan zowel van links als rechts. We ruimen snel op en zetten een film aan. Een heerlijke film waar een hond de hoofdrol speelt, wij als honden liefhebbers en het liefste onze eigen puppy mee willen hebben nu zitten met traantjes in de ogen te kijken. Zal ook wel de vermoeidheid zijn dat het extra binnen komt. Na uiteindelijk toch nog een beste goede nacht te hebben gehad beginnen we onze volgende trip richting Coral Bay. Tessa achter het stuur en weer 300 kilometer. Onderweg in Carnarvon even een tussen stop gemaakt om boodschappen te doen. Onderweg zien we de ene grote roofvogel die heerlijk zit te genieten van een heerlijk ontbijtje langs de weg na de andere. Zo hebben de doodgereden Kangaroos toch nog een goede bestemming. Het is lastig om goede foto’s te maken als je met 110 kph komt aan rijden en meestal als je er naast staat vliegen ze al weg maar er zitten wel een paar goede foto’s tussen waar ook goed te zien is hoe groot ze zijn als je de vogels er naast ziet. Op naar Coral Bay. camping geboekt. Tent uitgezet en heerlijk het water in. Op nog geen 10 meter het water in zien we de ene vis naar de andere van klein tot wat grotere die op eens onder je door of naast je zwemmen. Even de duikbrillen weer goed doen en daar zien we nog een vis die bijna niet opvalt door dat die zo goed gecamoufleerd is. Ook zien we in het hele ondiepe nog twee andere visachtige dieren zwemmen (sorry welke soorten het zijn moeten we jullie verschuldigd blijven). Maar de ene met blauwe stippen en de andere met de intens lange staart zijn wel schitterend. Inmiddels met gerimpelde vingertopjes besluiten we terug te lopen naar de auto en een koel drankje te nemen. Wat zijn we trouwen intens blij dat we de koelbox hebben gekocht. Tot nu toe draait die als een zonnetje en houd onze batterij het ook goed vol. Dus als we stil staan en hij niet aan de auto gekoppeld is blijft alles lekker koel. We gaan lekker genieten van onze avond en kijken wat we morgen weer gaan doen. Hier op de camping blijven we niet staan als is het maar doordat de persoon die ons hielp met inchecken onvriendelijk als de ……. Is.

We hebben een heerlijke avond gehad en vallen inslaap. We werden wakker in Coral Bay na een goede nacht geslapen te hebben. We hadden het fabuleuze idee om naar het strand te rijden en nog een stuk te gaan bekijken van het Ningaqloo Reef. Het mooie aan het reef is dat het direct aan het strand ligt en je niet eerst een heel stuk met een boot hoeft te gaan om toffe dingen te zien. We rijden het strand om naar een punt van Coral Bay te rijden om te zwemmen met haaien. Alles liep goed tot dat………….. we zagen dat we het strand niet op mochten met de auto. Dus wat doe je dan proberen om te keren. Wat moet je vooral niet doen dan. Met een zware auto waar de banden spanning nog veel te hoog van is 40 psi, ipv 18 of 16 psi het strand op willen rijden om te keren. Want ja dan kom je tot aan de bodem van de auto vast te zitten in het strand…. F*CK, K%T, KL#TE, SH^T. Dat ging er even als eerste door onze hoofdjes. En nu….. terug lopen naar Coral Bay is te ver, als het moest moest het maar gelukkig hadden we dit keer wel bereik. Wat trouwens op veel plekken niet is dus soms vragen we ons wel eens af wat nou als je hier stil komt te staan met auto pech dan moet je maar hopen dat er iemand voorbij komt rijden. Maar verder waar we gebleven waar terug lopen was niet de eerste optie. Misschien dan terug lopen naar het vliegveldje waar we net langs kwamen rijden? Nee, laten we beginnen met graven rond de wielen en kijken of we er uit gaan komen. Nee, dat lukte niet echt tot de bodem vast en geen beweging in te krijgen. Laten we proberen de camping van vannacht te bellen. Hij gaat over……Helaas zijn we nog gesloten openingstijden zijn. Okee, ophangen werkt ook niet dus. Dan maar 000 bellen het noodnummer in aussie. Daar worden we door verbonden met de politie van de regio. Met dat we aan het uitleggen zijn hoe en wat komt er een auto aan gereden. Er wordt geadviseerd om eerst deze te vragen of ze kunnen helpen en anders de brandweer te bellen maar we zien de bui al hangen honderd dollars zo lichter. Maar de auto stopt en zo komen we ze bijna tot nooit tegen en zo staan er op eens een Nederlandse vader en zoon met een grote 4×4 naast je. Gelukkig hebben ze een sleepkabel mee, berijd om te helpen en beginnen we met verder graven, de banden op een lagere spanning te brengen en een plan te bedenken vanuit welke hoek we de auto er uit gaan proberen te trekken. En waar de kabels vast gemaakt kunnen worden. Uiteindelijk is de auto zover als mogelijk uitgegraven, staan de auto’s aan elkaar en doen we een poging. De eerste pogingen mislukken en de andere auto graaft zich ook in. Oke auto iets verplaatsen naar een vastere ondergrond. Nog een keer proberen. JAAAAAAA er komt beweging in en Marlee (zo hebben we ons schatje genoemd. Marlee is een Aboriginal naam voor een meisje en betekend: An Elder tree) begint naar achteren te rollen. Jord geeft wat gas bij en we komen eindelijk los. YES we zijn er uit. Het heeft geen geld gekost, zover we weten inmiddels al weer honderden kilometers er opzitten ook geen schade veroorzaakt. We zijn de Nederlanders eeuwig dankbaar. We pompen de banden weer verder op. Ze hebben gelukkig een pomp die je op de accu aansluit bij zich en kunnen beiden weer verder. Helaas hebben we door alle hectiek geen echte foto’s en filmpjes gemaak. Dat doen we als we de volgende keer vast zitten. Ow nee dat willen we niet weer mee maken. De vader en zoon besluiten ook niet het strand op te rijden en gaan terug. Wij krijgen te horen waar we moeten zijn voor de haaien en rijden terug naar Coral Bay. Parkeren Marlee , leggen het zonnepaneel buiten, pakken onze snorkel spullen en lopen richting de kleine baai waar de haaien zitten. Vanaf een flinke afstand zien we al allemaal vinnen boven het water uitkomen. We leggen onze tas neer en lopen het water in met op een paar meter afstand de haaien die langs en rond om ons heen zwemmen. Het zijn reefs harks en deze zijn niet echt gevaarlijk. We proberen dichter in de buurt te komen om zo ook onderwater te filmen maar dat lukt niet ze zijn te schuchter. We gaan verder het water in en komen weer allemaal mooie beesten tegen. Na ongeveer 45 minuten rond gedobberd te hebben lopen we terug naar de auto en gaan richting Exmouth. Hier doen we wat boodschappen. Komen een frans gezin tegen waar we nog even mee staan te kletsen en rijden dan door naar Cape Range Nationale Park waar we die nacht besluiten om te slapen. Eerst springen we het water nog in bij Turquoise Bay. Hier zien we ook weer veel prachtige vissen en koralen tot dat Tessa, Jord aan Tikt en op een meter van ons vandaan komt er een enorme Cowtail stingray langs zwemmen we hadden inmiddels al een aantal andere soorten zien zwemmen waaronder de Blauwegespikkelde pijlstaartrog en de Gladde pijlstaartrog (Hier is de bekende Steve Irwin, aan overleden. Dit kwam omdat hij gestoken werd in de hart streek. De dieren zijn over het algemeen niet gevaarlijk) maar deze was wel heel bijzonder zo opeens naast je in het diepere water. We gaan richting onze kampeer plek voor de avond (Karrajong Campground) zetten ons tentje op. Pakken wat te drinken en genieten van alle wilde beesten die we rond zien lopen die avond en als het donker is zien we zelfs nog allemaal andere beestjes tevoorschijn komen. Helaas moeten we ook nog een stel aanspreken wat wortels aan Kangaroos aan het voeren is. Het is niet toe gestaan wild life te voeren. Ow echt? Wisten we niet. Echt overal waar we komen in elk park staan echt 100.000 bordjes. Hangen papiertjes aan de toiletten don’t feed the wild life. Maar blijkbaar hadden deze backpackers ze allemaal over het hoofd gezien. Na een goede nacht worden we vroeg wakker. We besluiten om richting Oyster Stacks te gaan om te gaan snorkelen. Helaas is het eb en kunnen we zonder het koraal te beschadigen niet gaan zwemmen. We lopen tussen de koralen door en steken onze hoofdjes zo nu en dan in het water maar besluiten toch om nog een keer naar Turquoise Bay te rijden en daar te snorkelen. Dit was de plek van gisteren middag. Het is nog vroeg dus we zijn helemaal alleen. We zwemmen heerlijk rond voor een minuut of 45. We zien hier weer van alles rond zwemmen. Van een White Moorish Idol (Gill van Finding Nemo) tot Itajara (Atlantic Goliath Grouper). Helaas hebben we nog geen schildpadden of grote haaien zien zwemmen maar we vinden het een uitdaging om het zelf te vinden ipv mee te gaan met een betaalde tour die je direct naar het beest toe brengen. Vervolgens hebben we onze weg vervolg naar Karratha. Het laatste stukje van de trip vooral heel veel mijnen gezien. Je kan ook aan de hele stad merken dat het allemaal draait om mijnen hier.

Na een nachtje in Karratha door te hebben gebracht hebben we de volgende ochtend weer lekker vroeg uitgecheckt en zijn we richting Broome gereden. We hadden het plan om een tussenstop en overnachting te maken bij Eighteen Mile Beach. Maar we zaten zo lekker in onze route, wel weer enorme eind rijden en niemand tegen komen. Op koeien, Kangaroos en duizenden termiet bouwwerken als het er niet miljoenen zijn die we inmiddels hebben gezien. Maar uiteindelijk hebben we besloten om door te rijden naar Broome de hele route heeft bij elkaar een uurtje of 9 geduurd. Onderweg hebben we gezocht naar een camping in Broome en een gevonden deze hebben we geboekt voornamelijk om het heerlijke zwembad, wat er op de plaatjes zichtbaar was. Omdat we ruim na de opening tijden (wet season tijden) aan zouden komen kregen we netjes een berichtje op onze Australische telefoon met en hoe het zal gaan na de openingstijden. Code voor het kluisje bij de ingang waar een envelop voor ons zal klaar liggen met alle benodigde informatie er in. Tegen een uurtje of 19:00 kwamen we aan op de camping. Opende de kuis met de geheime code (1234#) en pakte de envelop. Zochten ons plekje op en zetten de auto neer. Het was inmiddels al aardig hard aan net waaien en er viel zo nu en dan een druppel regen. Ze zijn er intens blij mee wij alleen wat minder. We stonden met onze auto naast de keuken ruimte. Hier stonden nog 3 caravans. Een stel wat we niet gezien hebben. Een leuk jong stel waar we later op de avond tijdens het eten nog lekker mee hebben zitten kletsen. En een wat ouder echtpaar wat inmiddels al 6 jaar bezig is met hun rondje Australie. Van het laatste stel kwam de vrouw ons waarschuwen voor het weer. Dat weekend zal er een heftige cycloon over Broome trekken en daar moesten we erg rekening mee houden. Omdat wij hadden besloten maar twee nachten te blijven. Dus op donderdag weer te vertrekken was het voor ons niet heel erg. Toch was het weer onstuimig en zat het ons niet heel lekker dat we er twee dagen zouden staan. Inmiddels kwamen de eigenaren van de camping richting ons lopen om door te geven dat er helaas een lekkage op het terrein was en ze helaas het water van de keuken ruimte moesten afsluiten. Gelukkig bleef het water van de douches nog wel gewoon te gebruiken. Ook waarschuwden ze ons over het weer. Ze gaven aan alles in de gaten te houden en bij veranderingen ons direct op de hoogte te brengen. We stonden even met ze te praten en toen zeiden ze wat betreft vannacht we hebben jullie bewust al op deze plek neer gezet ivm met jullie tent. Dus zet je auto neer hoe je wil. We hebben de auto zo straks als mogelijk tegen het huisje van de buitenkeuken aan geplaatst zodat die ons hopelijk wat meer kon beschermen tegen de wind. Samen in de invalide douche een heerlijke douche genomen. Altijd fijn als we daar gebruik van kunnen maken. Met 1 shampoo en 1 zeep is het makkelijker dan om en om douchen. Richting ons bedje gegaan en een warme, regenachtige met veel wind nacht gehad. We hebben wel eens beter geslapen. En hebben dan ook de volgende ochtend besloten om aan te kijken hoe de dag zal verlopen ivm de cycloon of we de tent op zouden laten staan of niet. We werden wakker hebben ontbeten, gezwommen in het heelrijk grote zwembad en geld gewisseld om weer eens een wasje te kunnen doen. Uiteindelijk de tent in gepakt omdat we Broome even in wilde gaan en boodschappen moesten doen. Op dat moment was het gelukkig net even droog en de tent ook. In Broome naar het visitor centum gegaan om weer informatie te krijgen over hoe en wat. Overal rond het centrum zaten aboriginals. Ze zitten niks te doen. Ze komen binnen en gaan aan de balie staan en geven hun mobiel af en een dollar om die op te laten laden binnen. We gaan richting supermarkt. Besluiten om toch nog een extra bescherm hoesje te zoeken en te kopen voor de GoPro. Drinken in China Town nog een kopje koffie en maken dan rechts om keert naar de camping. Hier laten we de tent nog even dicht en duiken nog heerlijk met onze ereaders het zwembad in (fijn dat die dingen waterdicht zijn) we besluiten tegen een uurtje of 16:30 richting Cable beach te lopen om hier even te kijken. Het weer is niet heel denderend en ze lucht is absoluut niet zo prachtig als de avond er voor maar we willen er toch even geweest zijn. Onderweg komen achter ons twee fietsers aan rijden. Als ze eenmaal naast ons fietsen zien we alle 4 dat we elkaar kennen. Het zijn Jeroen en Nienke die we begin januari hebben ontmoet in de buurt van Denmark. Ze hadden hun laatste avond in Broome en vlogen de volgende dag door naar Sydney. We hebben even staan kletsen met elkaar. Wij zijn doen door gelopen achter de kamelen aan richting het strand. Hier heel even gekeken en toen terug naar de camping. Hier hebben we een soort van kleine bbq gehouden samen op een van de barbecues die in de keuken aanwezig was. Het zijn een soort van grote bakplaten doe je aan kan zetten. Na een heerlijke maaltijd en avond uiteindelijk toch besloten op de tent maar op te zetten. Dat hebben we gedaan, onze wel verdiende douche weer genomen en uiteindelijk inslaap gevallen en na een niet al te beste nacht weer wakker geworden. Broome was wat ons betreft niet echt heel veel aan en hadden geen zin om nog langer te blijven. Boeltje ingepakt en richting Lake Argyle gereden. Dit is een zoet water meer van 70 bij 45 kilometer. Met ongeveer een 35.000 zoet water krokodillen erin. Ook dit was weer een erg lange rit en hebben we zelfs het laatste stuk in het donker moeten rijden. Dit doen we het liefste niet omdat ons grote licht niet geweldig is. We hebben nog geen verschijners op de auto zitten (misschien laten we het er nog een keer opzetten als er extra geld is). En met alle koeien, kangaroos, wilde paarden en ezels langs de weg het risico niet willen lopen dat Marlee of onszelf wat overkomt. Maar goed we hebben heelhuids om een uurtje of 19:45 de camping bereikt. We hadden in de middag gebeld en ze zouden tot 20:00 aanwezig zijn. Helaas was dit niet zo en moesten we via een portofoon iemand vragen om te komen. “Lake Argyle staff, Lake Argyle staff, do you copy” dat deden we en er kwam een vrouw aan. Ze wees ons waar we konden staan. En of we morgen ochtend even wilde komen inchecken. In het donker met het zweet over en door elke plooi of naadje in ons lichaam heen de tent op gezet eten gekookt en een welverdiende douche genomen. Op een geweldige spot zijn we inslaap gevallen en ondanks de bloedhete hitte een prima nacht gehad. De volgende ochtend wel weer om 6:00 wakker dus eerste wat dan een plan is om te doen, ook omdat de office toch nog niet open is. Een duik nemen in de infinite pool, deze ging om 7:30 open. Dus eerst nog ff rond lopen. En uiteindelijk het zwembad in en moesten helaas genieten van het intens vreselijke uitzicht. We hadden gelezen dat je een cruise kan maken over het meer en dat leek ons wel wat en dan voornamelijk de Sunset Cruise. We besloten meer navraag te doen tijden het inchecken. We lagen heerlijk te dobberen in het zwembad er vanuit te gaan dat de office tegen een uurtje of 9:00 open zal gaan tot een van de medewerkers een jonge jonge het zwembad terreintje op komt stormen ons op een zeer onvriendelijke manier vraagt of we al ingecheckt zijn en dat anders ASAP willen gaan doen. Jord vraagt nog of ze al open zijn. Ja vanaf 8:00 uur al is zijn antwoord. Het was 8:04. Opeens was ons gevoel van de mooie camping een weer eens een tour samen doen verdwenen en stonden we bijna op het punt onze spullen in te pakken en te gaan. Eenmaal tijdens het inchecken werden we super vriendelijk geholpen en werd er excuses aangeboden voor het gedrag van de collega. We besloten toch op de cruise die middag te doen. We werden om twee uur verwacht voor de office om in de bus te kunnen stappen die ons naar de boot zal brengen. Tegen tien voor twee zijn we naar de office gelopen hebben ons zelf na een heerlijke ochtend en begin van de middag getrakteerd op een ijsje om vervolgens om twee uur de bus in te stappen. We reden een klein stukje langs de grote dam die hier gebouwd is in de jaren ’70 om het water in het meer te houden. Erg indrukwekkend om te zien. Uiteindelijk werden we bij de boot afgezet en konden alle passagiers aan boord. Dit nam even wat tijd in beslag om dat de boot een capaciteit van 50 personen heeft. 2 minuten later zaten we alle 6, 7 inclusief de vrouwelijke schipper aan boord. Beter hadden we het niet kunnen treffen om met een heel klein groepje te gaan. Het begon met een kort verhaaltje over het drijvende vakantie huisje van iemand. Die er bijna nooit komt. Om door te varen naar een watervalletje en toen het meer echt op te gaan. Na een klein half uurtje en heel wat uitleg en mooie uitzichten en enkele zoet water krokodillen (helaas alleen in de verte. want het is nog te warm voor ze om echt veel op de kade te gaan liggen) verder. Was daar onze eerste zwemstop. De eerste paar seconde denk je toch even extra na is dit wel een slim idee. Er zwemmen namelijk een 35.000 krokodillen in dit meer rond. Maar acht kom op. Hup het dak van de boot op en naar beneden springen. Tessa, Jord en nog een andere passagier die na het hele meer bij elkaar gegild te hebben ook van het dak gesprongen was, lagen we dan alle 6 in het water. We zouden hier maar even blijven liggen en een tijdje later stoppen voor de grote stop met wat drinken en een snackje. We varen verder. Drinken wat fris en genieten intens. Wat zijn we ontzettend blij dat we toch gegaan zijn. We stoppen in een kleine inham en hier leggen we aan. Er wordt wat oud brood in het water gegooid en de vissen schieten naar boven. Gaaf om te zien! We gaan weer verder en stoppen bij een familie die een kruising is tussen een Kangaroo en een Walibi. Een van de kleintjes mist een stuk staart en de man van het gezelschap is oud en heeft een hangend oor. We varen door om te stoppen bij onze laatste stop van die dag voor we terug zouden gaan. We duiken allemaal met een paar van die schuimen drijf dingen het water in. Onze biertjes worden aangereikt en een reddingsboei met een plateau er boven op wordt zakt ook het water in. Hier drijven de hapjes op. We drijven met z’n zessen in het ineens grote meer rond. Drinken een wijntje en een biertje. Knabbelen een toastje naar binnen en weten eigenlijk niet waar we moeten kijken. Wat een ervaring. Helaas moeten we er na een half uurtje ongeveer uit en beginnen we met het terug varen. De terug vaart is misschien nog wel spectaculairder dan de heen vaart en het dobberen op het meer. Wat een geweldige luchten. De kapitein zegt meermaals tegen ons. Wat een geweldiger tijd het is om nu naar het meer te gaan. Door het regen seizoen is alles veel groener dan normaal en zijn de luchten uitzonderlijk mooi. We hebben het al wat vaker gezegd en zullen het vast nog een aantal keer zeggen maar ook dit keer weer lukt het ons gewoon niet om het goed vast teleggen op foto of film. Dit was weer echt eentje van dit had je echt met eigenogen moeten zien. Eenmaal terug besluiten we nog even wat te eten in het restaurant omdat we niet meer de energie en zin hebben om zelf te koken. Hadden we achteraf misschien wel moeten doen. Eten was goed. Maar totaal niet waar we zin in hadden na deze geweldige dag. We lopen terug naar de tent genieten met een biertje na en gaan met een super fijn gevoel naar bed. Om vervolgens om 24:00 uur weer wakker te worden van de vreselijke klamme warmte die er hangt. Ongeveer drijvend in het zweet wordt je wakker. We vallen toch nog een aantal uur in slaap en rond zes uur is het dan echt gedaan. Inpakken en door naar het volgende. Onderweg nog even stoppen om boodschappen te doen. Nu we onze koelkast hebben kunnen we ook eindelijk eens een wit en roze wijntje menen en goed koel houden. Bij de Woolworths staat het vol met aboriginals die weer eens niks staan te doen. We weten nog steeds niet wat we er van moeten denken en hoe we er ons bij moeten voelen. Geeft soms een beetje een onveilig gevoel. Zien er allemaal niet uit en stinken allemaal nog erger naar zweet. We doen snel onze boodschappen en lopen dan naar de BWS voor de wijntjes. Hier staan twee politie agenten zwaar bewapend ook in de winkel. Onze paspoorten worden gevraagd en ook waar we heen gaan en van plan zijn te gaan drinken. Eerst snappen we de vraag niet helemaal. We geven aan dat we net aan komen en door rijden naar een nationaal park. Een van de agenten zegt waarschijnlijk mag je daar wel drinken. Hier is het verboden om openbare ruimtes te drinken. Toch best wel erg zien jullie het al voor je dat in de Gall & Gall je door zwaar bewapende agente wordt gecontroleerd. En dan bij het afrekenen van je wijntje wordt ook door de medewerker je paspoort gevraagd en deze wordt net als bij de douane op een vliegveld ook nog even gescand. We rijden snel door naar Nitmiluk National park. Hier besluiten we om op de camping bij Edith Falls te gaan staan. Morgen gaan we de rest ontdekken maar we hebben al wat geweldigs gezien.

Zoals jullie misschien wel kunnen zien hebben we een stuk minder steps geplaatst in West Australie. Ons werd door een aantal mensen gezegd (hier in Australie) toen we begonnen aan onze reis. Omdat jullie iets ouder zijn en dan vooral Jord natuurlijk. Zullen jullie de West Coast super gaaf en mooi vinden. En ja, we hebben mega mooie dingen gezien en zeker ook wel genoten maar de West Coast was niet onze mega favoriet en zouden hier direct terug gaan. Maar misschien moeten we het juist wel doen en dan in het seizoen gaan als het hier kouder is. Want de temperatuur is niet prettig meer. Voor de luchtvochtigheid is vervelend. Na een dag rijden stap je de auto uit om alles op te zetten en dan gutst het zweet over je hele lichaam. Maar laten we terug gaan naar jullie op de hoogte brengen wat we de afgelopen dagen allemaal gedaan en beleeft hebben. We waren het vorige verhaal geëindigd dat we op de camping bij Edith Falls zijn gaan staan. Eerst een nachtje en uiteindelijk ook een tweede nacht gedaan. Zoals de naam al zegt zijn er watervallen. We hebben uiteindelijk door het warme weer de watervallen boven aan niet meer bezocht en hebben alleen maar rond gedobberd in het meertje bij de onderste en hier ook naar de waterval toe gezwommen. Dit was toch een kleine 10 minuten heen zwemmen. Wetende dat er allemaal grote vissen in zwemmen die je niet kan zien en er altijd een kans bestaand dat er krokodillen aanwezig zijn. Ze doen er van het park alles aan om dit tegen te gaan maar 100% garantie is er nooit. In de middag hebben wij nog een ijsje gehaald bij de kiosk. Bij de kiosk lagen verschillen kunstwerken van Aborignal die het tuinonderhoud deed van de camping. Wij wilden al een langere tijd een klein kunstwerkje meenemen vanuit deze streek. En gelijk maar een foto gemaakt met de kunstenaar! Na een eerste nacht prima te hebben geslapen met nog een andere auto die laat aan kwam werden we de volgende dag wakker en hebben we weer en duik genomen in het water dit hebben we eigenlijk de hele dag door gedaan. Uit het water en even bij de auto wat lezen. In het water. Uit het water en wat eten, zo verliep het grootste gedeelte van de dag. Rond een uurtje of twee (pin ons er niet aan vast) lagen we in het water toen er nog een stel bij kwam. Eerst goed proberen te luisteren want we hadden het idee dit zijn Nederlanders. Maar het lukte ons nog niet helemaal. Het stel besloot richting de waterval te zwemmen en bij besloten het zelfde te doen. Bij de waterval kwamen we aan de praat het bleek inderdaad een Nederlands stel te zijn Inge en Rik uit Venlo (vandaar dat we er een beetje moeite mee hadden om ze te verstaan waarschijnlijk. No advance guys haha) na even rond gedobberd te hebben besloten we alle vier terug te zwemmen. Hier hebben we nummers en Polarsteps uitgewisseld en afgesproken contact te houden. Ze waren van plan richting Darwin te gaan en misschien konden we elkaar daar nog wel zien. Wij besloten de volgende dag richting Darwin te gaan en Inge en Rik te appen. Voor een biertje doen en misschien wel op de zelfde camping te staan. Zul hielden nog een beetje af om naar de zelfde camping te komen. Wat kwamen we later achter kwam omdat Rik ivm de verjaardag van Inge een Hotelletje had geregeld. Maar we hadden wel afgesproken lekker biertjes te gaan doen in de avond. Wij hebben op de camping eerst weer even de tent opgezet zijn het zwembad in gedoken en toen besloten om de stad in te gaan. Om te kijken of we het leuk genoeg vonden om een tweede nacht te blijven en om langs het Visitor Centre te gaan. Beide vonden we het gezellig maar niet nodig om twee nachten te blijven. Overal weer dronken mensen en zwaar onder invloed van andere dingen. Wel hebben we eindelijk de hoed die Tessa wilde hebben gevonden en kunnen kopen. Bijna nergens hebben ze de kleur. Alleen op de markt in Fremantle konden we hem vinden alleen was de verkoopster onvriendelijk en vroeg veel en veel te veel. Maar we hebben hem eindelijk en kunnen nu beide met onze hoedjes rond lopen. Tegen een uurtje om 7 kwamen we Inge en Rik tegen bij de McDonalds toen we een ijsje aan het bestellen waren. Leven op een budget dus dan maar een Mc ijsje halen. We zijn naar een Ierse pub gegaan en zijn daar niet eerder dan 02:00 vertrokken. Het was maandag avond Karaoke avond dus we hebben heerlijk staan kijken en luisteren. De ene goed de ander zo slecht. En uiteraard moesten we nog even zingen voor Inge. Na 4 keer vragen bij de man die de karaoke organiseerde kon dan om 00:15 eindelijk voor 2 minuten happy birthday aan. Maar we hebben een super gezellige avond gehad. Met z’n 4e een taxi gedeeld en lekker naar huis gegaan. Daar stond ons een fijne verrassing te wachten. De buis van onze luifel/ ingang van de tent was helemaal doorgebogen en kapot. Beide met best een glaasje op waren boos en verdrietig dat we dit weer moesten hebben. Besloten om er niks mee te doen en naar bed te gaan. We dachten al dit gaat ons weer een kapitaal kosten en we hebben al zoveel kosten voor dit soort stomme dingen moeten maken en we proberen nog zo zuinig op de spullen te zijn, maar goed. De volgende ochtend toch met een lichte kater had Jord een idee bedacht om het te maken. De aluminium buizen door en recht buigen en de meest kapotte stukken afzagen. En vervolgens de stukken aan elkaar maken met een plastic buis. Dus wij ingepakt en naar onze meest favoriete bouwmarkt gereden “Bunnings Warehouse” hier hebben we de juiste onderdelen gekocht en waren gelukkig $10,- kwijt. Nu maar hopen dat we alles gemaakt kunnen krijgen. Alles in de auto en naar onze volgende bestemming voor de nacht ook op aanrader van Inge en Rik. Lichfield National Park. Er zijn hier kleine watervallen met er tussen in een soort van kleine zwembaadjes. Hier zijn we naar toe gegaan en uiteraard lekker in gedoken. Toen naar de camping waar we uiteindelijk alleen hebben gestaan de hele nacht. Eerst bezig met het onderdeel maken van de tent en het is gelukkig gelukkig tot nu toe voelt het steviger aan dan dat het ooit geweest is. Na dat de tent stond zijn we naar beneden gelopen naar het grote bad met twee watervallen. Hier hebben we wat rond gedobberd zijn toen naar de auto terug gegaan en hebben voor het eerst sinds we in Australie een kampvuurtje gemaakt (dit mocht) om zo alle irritante vliegende beestjes zoveel mogelijk weg te jagen om ons heen. Nog iets waar we wel gek van worden hier in het Westen. Na een douche zijn we gaan slapen om de volgende dag vroeg richting Daly Waters vertrokken. Onderweg zijn wij nog langs Mattaranka voor Bitter Springs. Wij dachten hier te mogen zwemmen maar dat mag alleen in het droog seizoen want het natte seizoen is er kans op krokodillen in de baden. Dus die hebben wij maar even overgeslagen, maar toch tof om te zien! Deze enorme plaats, Daly waters, heeft slecht 16 inwoners. Maar de plaatst staat vooral bekend om de gezellige en goede pub die aan de camping vast zit of de camping zit vast aan de pub ach hoe je het ook bekijkt en was weer een flinke rit dus een koud biertje in het zwembad hadden we wel verdiend. Er liepen nog een Antal nederlanders rond en wat andere gasten. We zijn vroeg in slaap gevallen en waren dood moe. En wie bleken er die avond ook nog op de camping aangekomen te zijn Inge en Rik. Alleen hebben we het whatsapp bericht nooit horen binnen komen en de volgende ochtend bij het opruimen stond daar op eens hun witte bus naast ons. We zeggen elkaar dag en wie weet zien we elkaar nog een keer ze gaan namelijk naar boven en wij naar beneden richting Melbourne. Want wat we gisteren onderweg nog hebben gedaan is onze boottocht naar Tasmanië geboekt. We zijn helemaal klaar met de hitte en zin in iets meer koelte en aan het avontuur in Tasmanië. Hier gaan we ook opzoek naar werk om de komende maand of twee wat te werken. Volgende week brengen we eerst t de auto nog langs de monteur voor een service beurt we hebben er inmiddels alweer bijna 10.000 kilometer op zijn zitten. Dat was het dan voor vandaag en hopelijk kunnen we snel weer wat leuks updaten. Wie had het ooit gedacht dat de stad waar we in het begin wel echt klaar mee waren we nu graag weer op zoeken. Melbourne here we come!!

Liefs,

J & T

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s